Cichociemni zrzut 30/31 III 1942

Data: 30/31 III 1942
Operacja: Legging
Dowódca: por. naw. Mariusz Wodzicki
Ekipa: VI

- por. kaw. rez. Stanisław Gilowski ps. "Gotur", "Wojewoda", "Limba", "Sosna", vel Jan Michalski vel Jan Limbert, po wojnie używał nazwisk Jan Michalski i Jan Tadeusz Gilowski, przydzielony do Wachlarza, gdzie został zastępcą kierownika wyszkolenia dywersyjnego, a od 25 sierpnia 1942 roku był dowódcą I Odcinka (Odcinek nie rozpoczął wtedy jeszcze działalności dywersyjnej). Od 24 lutego 1943 roku służył jako zastępca szefa Kedywu Obszaru Lwów AK i dowódca oddziałów dyspozycyjnych (łącznie 2 oddziały po około 20 żołnierzy). 24 marca 1943 roku został mianowany szefem Kedywu Okręgu Tarnopol AK, ale nie objął tej funkcji i wrócił na poprzednie stanowisko. 10 grudnia 1943 roku został oddelegowany na szefa Kedywu Okręgu Stanisławów AK, ale również nie rozpoczął działań na tej pozycji i od 18 grudnia 1943 roku ponownie służył na poprzednim stanowisku.

- por. br. panc. rez. Wiesław Ipohorski-Lenkiewicz ps. "Zagroda", "Misza", przydział Oddz. II KG AK oficer referatu"Wschód". Aresztowany przez Abwehrę 14.I.43 w Kijowie był w więzieniu pod nazwiskiem Michał Szewczyk. Po 8.III.43 zaginął. - por. art. Aleksander Kułakowski ps. "Rywal", vel "Piotr Stefaniak", vel Aleksander Szostakiewicz. Przydział na odcinek I "Wachlarza" jako d-ca patrolu dywersyjnego. Od marca 43 r. Kedyw Obszaru AK Lwów, od stycznia 44 r. oficer Kedywu Okręgu AK Tarnopol. Później w Ludowym WP w 3 BAH. Zaginął bez wieści 29.X.1944 r.

- płk piech. Józef Spychalski ps. "Grudzień", "Taran", "Ścibor", "Luty", (brat Mariana Spychalskiego, marszałka Polski), przydział jako oficer do zadań specjalnych Naczelnego Wodza, który widział go na stanowisku zastępcy Komendanta AK. Kontrwywiad Armii Krajowej stwierdził, że w okresie "aklimatyzacji" skoczków "Grudzień", mimo zakazu kontaktowania się, spotkał się ze swym bratem Marianem – wówczas jednym z dowódców komunistycznej Gwardii Ludowej, co spowodowało niekorzystne dla niego reperkusje. W rezultacie nie objął spodziewanej funkcji, natomiast 1 września został komendantem Okręgu Krakowskiego AK jako "Luty". Dzięki jego umiejętnościom i doświadczeniu Okręg ten został wkrótce wzorowo zorganizowany i przygotowany na okoliczność powstania zbrojnego. 24 marca 1944 r. Gestapo aresztowało go w Krakowie przy ul. Dietla 32 wraz z kilkoma oficerami sztabu. Został wywieziony w nieznanym kierunku i zamordowany najprawdopodobniej w sierpniu 1944 r. w KL Sachsenhausen.(http://www.chronologia.pl/biogram-spjo18980319l0.html) Podano - zmarł 31. XII. 1944 r.

- por. art. Janusz Zalewski ps. "Chinek", "Chińczyk", "Henryk", "Hynek", vel Jan Zalewski, w maju dostał przydział do Referatu „Wschód” (wywiad ofensywny) Oddziału II Informacyjno-Wywiadowczego sztabu Komendy Głównej AK na stanowisko oficera ośrodka wywiadowczego w Kijowie. Został aresztowany 14 stycznia 1943 roku przez Abwehrę w Kijowie. Do 8 marca przebywał w tamtejszym więzieniu. Późniejsze jego losy są nieznane. - kurier st. uł. Stanisław Zaborowski ps. "Grzegorz", "Walek",vel Stanisław Wójcik (kurier Delegatury Rządu na Kraj - kurier polityczny) zaprzysiężony 12 listopada 1941 r., zrzucony 30/31 marca 1942 r., Po krótkim okresie działalności w Delegaturze (prawdopodobnie do sierpnia 1942 r.) skierowany został do komórki łączności zagranicznej KG AK, aresztowany 6 marca 1944 r. w Warszawie, rozstrzelany w kwietniu.

Zrzut na placówkę odbiorczą „Błoto” w odległości 16 km od Wołonina w pow. radzymskim. Zrzut niecelny pod Postolicami koło Tłuszcza na jadący pociąg oraz na zabudowania plebanii. Potłuczeni skoczkowie ukryli w mrowisku 12 pasów z pieniędzmi później udali się na punkt kontaktowy oddalony o wiele kilometrów w Stanisławowie. Reakcja Niemców była natychmiastowa obława wykryła drugi z zasobników oraz spadochron. Pieniądze zostały później odzyskane po odszukaniu mrowiska.

Esej

Essai po francusku oznacza „próbę” – od tego też słowa wywodzi się nazwa gatunku. Jest on gatunkiem z pogranicza literatury pięknej i naukowej, wypowiedzią prezentującą pogląd autora w jakiejś kwestii. Najczęściej wyraża jego punkt widzenia na tematy filozoficzne, artystyczne, czasami przybiera formę manifestu lub krytyki literackiej. Chociaż z pewnością cechą charakterystyczną eseju jest subiektywizm wypowiedzi, trudno określić jednoznacznie jego wyznaczniki gatunkowe – analizując poszczególne teksty, nie sposób wskazać na cechy obecne we wszystkich naraz. Jest zatem esej, jest pojęciem bardzo szerokim i wewnętrznie zróżnicowanym. Uderza jego hybrydyczność, czerpanie z felietonu, reportażu, recenzji, traktatu, pamiętnika. Esej może zawierać również mniejsze formy, takie jak: anegdota, opowiadanie, dygresja. Nawet przyporządkowanie eseju do któregoś z rodzajów literackich nie jest możliwe, choć najbliżej mu do epiki. Jako gatunek z pogranicza prozy naukowej i publicystyki, esej jest formą niefikcjonalną, pozbawioną fabuły i refleksyjną. Oczywiście elementy świata przedstawionego pojawiają się w niektórych partiach utworu – np. we wprowadzonych w ciąg narracji anegdotach, przykładach, wspomnieniach – ale ich rola jest podrzędna w stosunku do głównej myśli. Stanowią one jedynie rodzaj argumentu, dowodu dla stawianej tezy. Konstrukcja eseju bliska jest strumieniowi świadomości, pozbawiona nadrzędnego porządku linearnego, chronologicznego czy tematycznego. Nie obowiązuje tu hierarchia ważności tematów. Autor przytacza myśli w sposób luźny, zgodnie z własnymi skojarzeniami, często posługując się skrótem myślowym. Nie dąży też do wyczerpania tematu. Esej nie ma ambicji traktatu, nie zmierza do całościowego ujęcia problemu, ogranicza się do przedstawienia subiektywnego punktu widzenia autora.